Februari 2010

Het kabinet Balkenende vier is ten einde, gevallen in de oneindige stroom conflicten die deze onmogelijke coalitie op zijn pad vond. Niet alleen Balkenende is gestruikeld of een verkeerde weg ingeslagen, dat overkwam ook Sven Kramer...

Sven was op weg naar alweer een gouden medaille, maar voer blind op het kompas van Kemkers en greep naast het goud. U kreeg het allemaal haarscherp in beeld. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat de ondergang van Sven mij meer raakt dan de val van Balkenende. Met meer dan plaatsvervangende schaamte zie ik als een berg op tegen die stortvloed aan niet te omzeilen televisie die de komende maanden tot mij komt. Het onvermijdelijke circus van al die acteurs en komedianten, die zeggen dat ze iets gaan doen, maar nooit doen wat ze zeggen, gaat me steeds meer tegen staan. Ik ben bang dat van al die schitterende vergezichten die de dames en heren politici ons voorspiegelen er weinig terecht komt.

De gemeenteraadsverkiezingen laat ik al noodgedwongen aan mij voorbij gaan en ik ben bang dat dat ook op 9 juni gaat gebeuren, als er niet snel iets verandert. Met diezelfde plaatsvervangende schaamte zag ik Bob de Jong juichen over zijn bronzen plak en die Lee die op de schouders werd genomen al helemaal. Drong het dan niet tot hun door dat ze Kemkers op de schouders hadden moeten nemen? De Jong en Lee waren volstrekt kansloos als Sven gewoon goed van baan had gewisseld. Een beetje meer ingetogenheid was op zijn plaats geweest.

En dan ook nog dat gezever over van Calker die als een slapjanus werd afgeschilderd omdat hij zijn leven en die van zijn ploeggenoten niet in de waagschaal wilde stellen in een bobslee die hij niet vertrouwde. Eindelijk eens iemand die gewoon zegt dat hij niet durft en dan ook nog op een podium waar dat niet gepruimd wordt. Tja, en als de geldschieters daar niet vrolijk van worden, snap ik, maar erger zou het zijn, als de slee over de rand was geslagen met rampzalige gevolgen. Nee, dan maar “ik durf niet”.

De reden dat ik me tot u wendt is een e-mail die ik laat in de avond nog ontwaarde. Waar blijft je nieuwe column, schreef de verontruste schrijver. Goeie vraag, dacht ik. Een gebrek aan inspiratie en te druk met het jubileumboek was de dooddoener, die ik terugschreef. Toch ging ik er over nadenken en kwam tot de conclusie, dat er natuurlijk meer is. De winterperiode die het voetbalcircus lamlegde en het gebrek aan creativiteit om daarmee om te gaan zijn meer reden om ook maar te zwijgen. Hoe ik daar over denk kunt u wel in ons clubblad lezen. Gelukkig komen de blaadjes weer aan de bomen, begint straks het kunstgras te groeien en heb ik de eerste training van de mini’s al weer achter de rug, dus het gaat de goede kant op.

Ik ben reuze benieuwd hoe we ontwaken uit de winterslaap en hoe we dit jubileumjaar goed vorm gaan geven.

Ik kan niet garanderen dat er volgende week weer een column ligt, maar ik doe mijn best.

Hans Bijvank