Januari 2009

Yes, we can!

Op die zo memorabele dinsdagavond, zat ik even met open mond te kijken naar al die rimram en overbodige gemeenplaatsen die vanuit het centrum van de wereld naar ons toe werden geslingerd. Het leek er op dat een nieuwe Messias in Washington was opgestaan.

Barack Hussein Obama (alleen al die middelste naam zou je niet bij een Amerikaanse president verwachten) zal de komende jaren onze wereldse problemen gaan oplossen. Heel wat toch geletterde personen gespeend van elke vorm van realiteitsbesef trokken aan het scherm voorbij, hieven de armen ten hemel en stortten zich in een oeverloze aanbidding.

Ik zat daar met de nodige scepsis naar te kijken, want het is niet moeilijk om na George Dobbeljoe Bush een aangenamer perspectief te bieden. Toch werd ook ik tijdelijk gegrepen door dat ongebreidelde enthousiasme, want tezamen met mijn dochter zat ik zelfs naar de parade (spreek uit pereejd) van Capitol Hill naar het Witte Huis te kijken. En dat is eigenlijk wel opzienbarend, want terzelfder tijd was Feyenoord vergeefs bezig om zichzelf uit de ellende te voetballen tegen Heerenveen. Al snel had ik door dat dit slappe aftreksel van een voetbalwedstrijd mij niet kon boeien en schakelde ik over naar CNN. Dat zelfs ik dat doe moet wel te denken geven.

Voetbal is altijd al een soort doping voor mij geweest, maar als zelfs Nigel de Jong al €20 miljoen gaat kosten midden in een economische crisis dan is er iets vreselijk mis. Dan is voetbal toch niet meer belangrijk. Een paar uren tevoren had Obama een vlammende inauguratierede gegeven waarin hij trachtte niet de verschillen maar juist de verbondenheid te benadrukken in een tijd waarin we er financieel en economisch bepaald niet beter van gaan worden. Ik tracht dat altijd te projecteren op de leefomgeving waar ik deel van uit maak en kom tot de conclusie dat er nogal wat werk aan de winkel is.

Wij, in dit kille Holland zijn er als de kippen bij om de verschillen steeds maar weer te benadrukken en hebben niet zo veel op met die optimistische kijk van de Amerikanen. Maar misschien zou een vleugje van dat optimisme voor ons welkom zijn.

Ook bijvoorbeeld Sportclub moet de eindjes aan elkaar knopen en ik denk dan ook dat we meer de verbondenheid moeten benadrukken en niet verschillen naar de oppervlakte moeten tillen. Niet dat ik Albert Walda met Obama wil vergelijken, maar ook onze voorzitter had een nieuwjaarsrede, waarvan ik hoop dat die ergens aan het papier of de website wordt toevertrouwd. (of is dat al gebeurd??) Ik heb hem echt horen zeggen dat we een multiculturele club zijn, net zoals de Amerikaanse samenleving een multiculturele samenleving is. Het feit dat Walda dit onomwonden zegt betekent dat daar ook inspanningen voor moeten worden verricht. Dat kan onmogelijk in woorden blijven hangen.

Sportclub is een echt prachtige vereniging waarvan de basis ver in het verleden ligt. Daar hebben we te lang op geteerd en vergeten de knop om te draaien. Het probleem ligt in het feit dat plannen altijd moeten worden vertaald naar een praktische uitvoering. Juist dan gaan we, en niet altijd we, in de fout om dan maar de waan van de dag te kiezen en niet de koers van een plan te volgen. Volgend jaar worden we 100 en dit gegeven maakt het dat we met een paar inktzwarte leden nog eens een keer de afgelopen eeuw de revue willen laten passeren. Niet om te blijven hangen in nostalgische beelden, maar meer om de basis van onze club te benadrukken.

Ik kan u verzekeren dat b.v. het nu aanwezige beeldmateriaal een indrukwekkende indruk achterlaat van Sportclub Enschede als voetbalclub nr.1 van Enschede, en dat is niet arrogant bedoeld.

Ik bedoel maar, dat in deze barre tijden dat een aanknopingspunt moet zijn om de verbondenheid met Sportclub naar boven te tillen. In feite is het heel simpel, als we voor deze zwarte club iets willen doen dan past daar een houding en gedrag bij. Als daar aan wordt voldaan bestaan er geen verschillen.

Kan zelfs Barack Hussein Obama voorzitter worden, als Walda de pijp aan Maarten geeft...

Hans Bijvank