Juni 2009

Waarde

Het jaarlijkse ritueel van komende en gaande spelers van de ene naar de andere voetbalclub is tot geruststelling van de verantwoordelijken weer achter de rug. Elk jaar opnieuw is het afwachten of clubs “hun selectie” bij elkaar weten te houden. Die cultuur heeft inmiddels vast wortel geschoten in het voetbalwereldje. Sportclub kent die cultuur als zijn broekzak, want zo wordt altijd beweerd;“jullie zijn er mee begonnen” en zo is het maar net, levert mij een blik in de archieven van Sportclub op.

Toch zijn wij de afgelopen jaren links en rechts ingehaald door vele clubs, die financieel of anderszins meer te bieden hebben dan wij. En verrek, ook een club als Quick ’20 met toch een goede jeugdopleiding shopt als een bezetene in de keuken van andere clubs en ook bij ons. Daar is het roer ook om, kun je niet anders concluderen en komen ze tot de slotsom dat het gras elders groener is dan het zwarte in Oldenzaal.

Kom ik gelijk op het punt dat ik wil aansnijden en dat is de waarde van een jeugdopleiding.

Quick’20 en wij zijn al eens genomineerd voor de prestigieuze “Rinus Michels award” en Quick heeft die al eens gewonnen. Een bevestiging voor het feit dat je het goed doet zou je zeggen, maar is dat zo? Bij ons is het de laatste jaren er niet beter op geworden en moet het nodige reparatiewerk worden verricht om de status van met A1 en ook het “tweede” te herstellen. En Quick is niet overtuigd van de kracht van haar eigen jeugdopleiding, anders ga je niet fors winkelen bij andere clubs

De valkuil in mijn ogen is dat een jeugdopleiding geen doel moet zijn, maar een middel om je eigen club naar een hoger niveau te tillen. Als je alleen maar begaan bent met het feit dat je eigen jeugdelftallen zo hoog mogelijk voetballen, wordt dat het doel en is de jeugdopleiding een valkuil. Een “Rinus Michels award” is dan niet meer dan een tegeltje aan de muur En dan moet ik ons een forse veer in de r… steken, want ondanks het feit dat ons A1 twee jaren achter elkaar is gekelderd krijgen we het toch voor elkaar om steeds maar weer nieuwe jeugdspelers te laten debuteren in ons eerste elftal.

Theo Vonk is daar voor groot deel debet aan geweest. Hij durfde het aan om jonge spelers een kans te geven en werd niet gehinderd door de angst om te verliezen. Vonk is een opleider met een professionele inslag die in zijn eerste jaar de organisatie bij Sportclub heeft overschat en vanuit zijn eigen visie tot de conclusie kwam dat de club daar niet rijp voor was. Toch weet Vonk een jeugdspeler uitstekend op zijn waarde te schatten en weet dat het talent van een speler meer is dan alleen maar tien keer een bal hooghouden.

Een jeugdopleiding modelleren tot een effectief apparaat die er op gericht is om spelers beter te maken kost tijd. Die tijd moeten “we” ons nemen en daar is meer voor nodig dan alleen maar te zorgen dat elftallen zo hoog mogelijk voetballen. Die basis ligt er en het is aan ons om dat te realiseren.

Theo Vonk heeft daar zijn bijdrage aan geleverd met de verwijzing naar het elftal dat er nu staat. Sportclub is daar bepaald niet slechter van geworden. Dit eerste elftal verdient onze steun en vertrouwen.

Theo bedankt.

Hans Bijvank