Mei 2009

Te vroeg

Fascinerend, zo’n halve finale van de Championsleague.

Chelsea vs Barcelona. Joop gaf nog even duidelijk te kennen dat hij een duidelijke voorkeur voor de Spanjaarden aan de dag legde, maar zijn realiteitszin hem aangaf dat een Engelse finale meer in de lijn der verwachting lag

Twee volkomen verschillende spelopvattingen, maar beide ploegen het aanzien meer dan waard. Toch is het opvallend waar de liefhebber het liefst naar kijkt. De wedstrijd was 15 minuten oud. Lars Bakker kwam na de training de kantine binnen en zijn eerste blik ging richting het plasmascherm. “Wat is de stand”, was zijn eerste opmerking. Hij keek en zag linksboven de stand 1-0.

“Kut”, was zijn eerste reactie. Het feit dat het een schitterend doelpunt was van Essien deed er niet meer toe. Hij draaide zich om en beende de kantine uit. En hij niet alleen, toen ook de rest van de spelers binnenkwam, waren de reacties identiek. Ik heb geen “YES!!!”gehoord bij de voorsprong van Chelsea.

Ondanks de aanwezigheid van Guus was de voorkeur voor Barcelona opvallend. Ook bij mij, want een herhaling van de finale van vorig jaar, zag ik even niet zitten. Na vier flessen bier en een rode kaart voor Abidal vond ik het wel genoeg. Het zou een kansloze missie worden voor Barca. Toen Hiddink tegen 10 man ook nog Drogba naar de kant haalde en Belletti als extra slot op de deur het veld in bracht had ik het helemaal gehad. Geen Barcelona in de finale, Messi kon ook geen gat in het gewapende beton boren.

Teleurgesteld haalde ik het slot van de fiets en peddelde richting Glanerbrug. Thuis had mijn vrouw SBS6 op de buis (een of ander onduidelijk glamourprogramma) en was niet van plan om over te schakelen richting Nederland 3. Ik vond het best, alles was immers toch al duidelijk.

Toch kon ik de nieuwsgierigheid niet onderdrukken en toen het scherm door mijn vrouw werd vrijgegeven moest ik nog even checken wat ik in feite al wist.

M’n bek viel open want ik viel net met de neus in de boter. Een woedende Drogba brulde in de camera dat de scheidsrechter met de onuitspreekbare naam, de zaak had liggen te flessen en toen ik even later ook nog een brullende Ballack achter diezelfde scheidsrechter aan zag lopen omdat hij geen penalty had gekregen, wist ik het zeker. Ik had iets gemist.

Wat ik had gemist, zag ik even later nog. Het passje van Messi op Andres Iniesta die van de rand 16 meter een afdraaiende bal langs een vertwijfelde Cech in de bovenhoek knalde.

De rust in mij daalde neer en ik denk dat de rust ook in Rome neerdaalde, want die zagen het Colosseum al in puin liggen bij de komst van twee Engelse supporterslegers.

Het zal 27 mei fascinerend worden, Ronaldo vs Messi, Rooney vs Eto’o oftewel Manchester United vs Barcelona. De liefhebber kan smullen.

Ik zit weer voor het plasmascherm. Maar eerst nog Sportclub twee keer tegen Erica en Twente tegen Heerenveen .

Een prachtige meimaand ligt in het verschiet.

Hans Bijvank