Oktober 2009

Dat was het aantal uitnodigingen die er waren verzonden naar de leden, althans de leden waarvan werd gedacht dat die een bijdrage konden leveren aan de viering van het jubileum.

100 Jaar Sportclub Enschede is immers niet niets.

Een aantal had zich afgemeld, maar toch overheerste het optimisme dat de opkomst groot zou zijn. Mis dus, het exacte aantal weet ik niet precies, maar in ieder geval ver en ver onder het begrote aantal. Dat impliceert dat de jubileumcommissie niet in staat was de krachten te bundelen om de activiteiten ten aanzien van de viering van het jubileum te ondersteunen. In ieder geval een domper voor de opzet van de verloting, immers als daar het draagvlak al voor niet groot is, moet je je afvragen of er geen andere opzet moet worden gekozen. Een nadere analyse is dus gewenst. En verontrustender nog is het feit dat de verzonden brief niet een reden was om af te reizen naar de kantine. Een gevoel van desinteresse, apathie of geen regenpak voorhanden is klaarblijkelijk een reden. Ik in ieder geval weet het het (nog) niet. Sterker nog, heb ik het gevoel dat de inhoud soms niet eens gelezen is en rechtstreeks naar de papierafvalbak is getransporteerd. Zou dat symptomatisch zijn voor de manier waarop we vrije tijd consumeren?  Zo iets van: ‘Ik betaal er voor en ik hoef verder niets te doen’?

Toch is dat in flagrante tegenspraak met wat er op dit moment in de club gebeurt. Heerste er tot voor kort algehele apathie en was het :’trekken aan een dood paard”, nu heb ik toch sterk de indruk dat er wel degelijk iets gebeurt. Diverse initiatieven komen er van de grond en ook is de bereidheid om iets te doen sterk aan het toenemen. Kijk alleen maar eens naar het nieuwe jeugdbestuur dat zich nadrukkelijk manifesteert en werkt aan herstel wat de afgelopen jaren verloren is gegaan. Dat dit niet van vandaag op morgen kan, lijkt me duidelijk. En ook niet “nieuwe” enthousiasme bij bv. A1 is tekenend voor de wederopstanding. En ook elders proef je een ander enthousiasme dan de periode daarvoor. Vandaar dat het katterige gevoel over die “verloren” avond bij mij in ieder geval nogal lang bleef hangen. Nu niet meer, want zoals Gerard Bakker het treffend en een beetje woedend verwoordde:”We gaan en moeten door, en laten ons door tegenslagen niet van de ingeslagen weg afhouden”. Barack Obama had het hem niet kunnen verbeteren.

En dan was er nog het Dagblad Tubantia, dat op 16 oktober kopte “Sportclub Enschede gepikeerd over plotselinge afsluiting van Weggelhorstweg.”

Ik had het verhaal nog niet eens gelezen, maar mijn zwarte hart maakte een vreugdesprong. We laten ons niet meer naar de Gemeentelijke slachtbank leiden en slaan van ons af. Dat zwembadproject over ons veld 3 (waar een fors stuk stuk geschiedenis ligt) realiseren en dan ook nog eens zonder de nodige communicatie en inspraak?   Een veld waar straks niemand op ligt te zonnen, ben ik bang.

Verdomme, we laten niet over ons lopen! No way!! Ik sta jullie half!!?

Eerst een nieuw clubgebouw met volledig nieuwe kleedruimtes, voorzien van alle gemakken en dan verder praten. Oh ja, en ook nog een tweede kunstgrasveld.

Gemeente, je bent gewaarschuwd, ik kom er aan.

Hans Bijvank.