December 2009

Het jaar is voorbij, althans bijna. De milieutop in Kopenhagen is voorbij zonder tastbare resultaten. Obama is een echte Amerikaan gebleken en heeft slechts oog gehad voor het beschermen van zijn eigen economie, fraaie woorden ten spijt...

China zal onveranderd de rotzooi de lucht in blijven slingeren en ik heb nog steeds niet besloten om mijn plastic gescheiden aan te leveren. (goed voornemen!!) Verwacht mag worden dat binnen 20 jaar Amersfoort een badplaats is geworden en de miljoenen bewoners van de Randstad oftewel onder water zijn verdwenen of zijn verhuisd naar het noorden des lands. Daar schijnt een blauwe stad op inwoners te wachten. Ajax en Feyenoord bestaan niet meer (AZ ook niet meer, maar dat heeft een andere reden.) en FC Twente en PSV hebben de hegemonie, in de smalle strook land die Nederland heet, vast in handen.

Op dit moment is het buiten min elf en brandt binnen de kachel. De kerstdagen staan voor de deur en het ontbreekt ons aan niets. Recessie? Ik merk er niets van. Het kortetermijndenken heeft gelukkig nog steeds de overhand, want waarom zouden we ons druk maken over een smeltende ijskap en veel te hoge CO2 uitstoot en een onleefbare wereld voor alles wat na ons komt. Pleur er maar een vliegveld bij want Münster/Osnabrück is veel te ver weg en we moeten toch snel naar de Canarische eilanden, Thailand of Johannesburg vliegen. En als we daar onze hals voor in een financiële strop moeten steken, ach wie dan leeft wie dan zorgt. Er komt vanzelf wel een parlementaire enquête of enig ander onderzoek. Twente, een nieuwe metropool in een al maar snellere en bereikbare wereld. Schitterende vergezichten.

Niets op tegen toch?

Of wel?

2009 was of is een jaar waarin er natuurlijk weer van alles gebeurde. De politiek is veranderd in het elkaar overschreeuwen met schitterende oneliners, maar inhoudelijk trek ik mijn wenkbrauwen op. Ik weet absoluut nog niet of mijn stem nog wel behoort aan een politieke partij. Ik stemde altijd links op de PvdA, maar die zijn de weg behoorlijk kwijt geraakt in de grachtengordel. En als een gevaarlijke clown als Berlusconi al de leiding heeft in een democratisch land dan is er toch wel wat mis. Een oud-collega van mij maakte dan ook de treffende opmerking: “Ze hadden hem niet met de Dom moeten gooien, maar van de Dom moeten gooien”.    

Dit is ook het jaar dat ik ben gestopt met werken bij een overheidsbedrijf en gelijk ging er van alles mis. Kan geen toeval zijn. Daarnaast kom ik ineens tot het besef, dat ik geen kerstpakket meer krijg. Het bewijs dat ik er toch echt niet meer bij hoor. Ik beleef de decembermaand dan ook anders dan voorgaande jaren. Kerstmis 2009 ziet er toch niet hetzelfde uit als voorgaande jaren maar zijn gewoon een paar vrije dagen in een rij van velen. Vreemd eigenlijk maar toch ook wel weer leuk, want je hoeft niets en mag alles. Ineens zijn de kerstdagen voor mij geen “hangdagen” meer geworden, maar gewoon iets meer aangeklede vrije dagen.

Voetbal ligt even stil en dat hoort ook zo in deze tijd. De stekker mag er even uit en bezinning op wat komen gaat lijkt me niet zinloos voor alles wat zwart een warm hart toedraagt. Ik las even het nieuwe recente Sportclubnieuws en de slotzin van “wormen en maden in de sport” waren treffend. “Welk Sportclub bestaat er eigenlijk 100 jaar?” Die zin moet je eigenlijk lezen in de context van het hele verhaal, maar het geeft wel te denken. Dat is iets om met de kerstdagen over na te denken, want het is wel nuttig om eens te bezien op welke wijze Sportclub zich wil toerusten voor een nieuwe eeuw. Daar is wijsheid, energie en toch ook visie voor nodig. Die visie is als volgt verwoord:

“Wij willen een prestatievereniging zijn met een positieve uitstraling en beeldvorming. Het aanbod van sport, onderwijs en bewegen willen wij verbeteren. De verhouding tussen efficiëntie en kwaliteit van het aanbod zal permanent verbeterd moeten worden. Wij zorgen er voor dat het beoefenen van sport laagdrempelig blijft.”

Een fraaie volzin en het staat er precies, we willen het zijn, maar zijn het dus nog niet. Hoe bereik je dat vervolgens, welke mensen, middelen en materialen heb je daar voor nodig? Het lijkt me een prima doelstelling voor het komende jubileumjaar om daar eens een plan van aanpak op te formuleren. Kan natuurlijk zijn dat ik iets gemist heb en daar al kant-en-klare plannen voorhanden zijn, maar ik ben bang van niet. Ik zal het toch eens aan het bestuur vragen. Ik ga het in ieder geval kritisch volgen, heb toch niets te doen.  Sportclub Enschede weer in het spoor naar een nieuwe toekomst en wellicht successen. Want zoals een bekend Twents filosoof het zo treffend kan verwoorden.

“Vreest oe de schaatsen vast an’t ies, dan win ie nig de eerste pries”

En dan nog iets, als de sneeuw en vorst het kunstgrasveld onbespeelbaar maakt, dan kan er gewoon op de andere velden worden getraind, dat deden we vroeger ook toen er nog geen kunstgras was. Het lijkt net of een kunststof ondergrond andere normen genereert.

Goede kerstdagen en een voorspoedig 2010 en vrèt en soep nig te völ.

Hans Bijvank.

(De ultieme slogan voor het jubileum zie ik graag tegemoet) 

h.bijvank@home.nl